… η… ανθρώπινη… φωνή…





Στο παρελθόν οι άνθρωποι μπορούσαν να συναντηθούν ο ένας με τον άλλο. Μπορούσαν να χαθούν, να ξεχάσουν τις υποσχέσεις τους, να τολμήσουν το αδύνατο, να κερδίσουν αυτούς που αγαπούν με ένα φιλί, με ένα χάδι, με μια αγκαλιά. Μια ματιά μπορούσε να αλλάξει τα πάντα. Αλλά με αυτή τη συσκευή, αυτό που έχει τελειώσει, τέλειωσε…

Ένα έργο του Jean Cocteau που γράφτηκε το 1927. Μια γυναίκα, παλεύει να κερδίσει αυτόν που αγαπά… μόνο της όπλο ένα τηλέφωνο…

δημιουργική ομάδα -
ηθοποιός Αντωνία Χαραλάμπους
σκηνοθεσία Αθηνά Κάσιου
σκηνικά - κοστούμια Λύδια Μανδρίδου
σχεδιασμός φωτισμού Καρολίνα Σπύρου
σχεδιασμός ήχου Αντρέας Τραχωνίτης
μετάφραση oμάδας

Στα πλαίσια της παράστασης η ομάδα συνεργάζεται με τους καλλιτέχνες Στέλιο Καλλινίκου και Νάταλι Γιαξή για ένα βιβλίο περιορισμένης έκδοσης ως μια άλλη μορφή ανάγνωσης της ανθρώπινης φωνής…

4 - 27 Φεβρουαρίου 2017
Παραστάσεις: 8:30 μ.μ (κάθε Παρασκευή μέχρι και Δευτέρα)
Χώρος: space – Κωστή Παλαμά 12, 1096
Κρατήσεις: 96637557

VIDEO

REVIEW
Για τους θεατρόφιλους στην Κύπρο: Ανθρώπινη Φωνή του Ζαν Κοκτώ, σε σκηνοθεσία Αθηνάς Κάσιου. Κανονικά εδώ πρέπει να πω ότι πρόκειται για μονόλογο που τον ερμηνεύει η Αντωνία Χαραλάμπους. Αλλά αυτά δεν είναι όλη η αλήθεια, είναι μόνο μια εξωτερική περιγραφή της, κατάλληλη για στήλη πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Στη σκηνή υπήρχαν χίλιες φωνές, θραύσματα, με τη δική τους αυτόνομη ζωή, μιας προσωπικότητας που έχει παραδοθεί ολόκληρη στον έρωτα. Όπως η παρελθούσα κατοχή του εραστή, όπως οι μνήμες που δεν είναι πια σάρκα, τίποτα δεν έχει μείνει σταθερό, ούτε καν το υλικότατο πρόσωπο και το σώμα τής ηθοποιού. Σαν δαιμονισμένη του Ζουλάφσκι άλλαζε μπροστά μας μορφές, ανίκανη να βρει ένα σημείο για να στηριχτεί, εξαρτώμενη απόλυτα και στιγμιαία, από κάθε απειροελάχιστη εξωτερική επίδραση, τον φωτισμό, τον καπνό του τσιγάρου στο στήθος της, τον όγκο και την υφή των πραγμάτων, και, πάνω από όλα, τη Φωνή εκείνου που απόψε φεύγει και την αφήνει.

Για μια ακόμη φορά, το SPACE έχει διαμορφωθεί ειδικά για τις ανάγκες του συγκεκριμένου ανεβάσματος, ένας από τους πολλούς τρόπους δημιουργικής συνέχειας/ρήξης της ομάδας με τις προηγούμενες παραγωγές της που έχουμε παρακολουθήσει στον ίδιο χώρο. Η δουλειά που έχει γίνει (πάλι) σε όλες τις λεπτομέρειες των σκηνικών, του φωτισμού, του ήχου, έτσι ώστε να έχουν θεατρική δυναμική και να ενταχθούν στο σύνολο, είναι σπάνια, όχι μόνο για τα κυπριακά δεδομένα. Τυχεροί οι θεατές, να πάτε.
-Γιώργος Στόγιας

REVIEW

REVIEW

REVIEW

REVIEW